• Koekie

    De man is mollig, zijn hond dik.
    ‘Koekie’, heet het dier, dat piepend toekijkt hoe zijn baas met mij praat. Want zo gaat dat, met een hond: altijd spreken andere hondenbazen je aan over hun eigen dier. 
    ‘Op mijn vrije dagen mag hij bepalen waar we heen gaan, dus we zijn al drie, vier keer verder gegaan dan normaal. Maar ik had het net zo goed niet kunnen doen, want hij blijft zeuren.’
    Hij werpt een liefkozende blik op de bulldog.
    ‘Lopen, slapen en eten, dat is alles wat hij wil. Maar kieskeurig: als er geen kattenpaté over zijn brokken zit, eet hij ze niet. Blijven ze de hele dag staan. Slapeloze nachten heb ik er soms van. Want soms is hij in de war. Kom ik thuis, ga ik slapen, schijnt de zon op zijn mand - wil hij uit. Zit hij de hele tijd te zeuren. Ga ik niet mee, dan keert hij zich helemaal van mij af. Gaat hij weg, de slaapkamer uit. En gister had ik hoofdpijn. Ik dacht, ik neem de middag vrij van mijn werk, ga ik thuis in het donker liggen. Maar toch maar niet, want dan zit Koekie dus de hele tijd te piepen. 
    Nou ja.
    Het bespaart me wel weer vrije dagen, he?’


    Eerdere berichten