• Burning Bright

    Wat al verdween of nog aan het verdwijnen is, daar draait het om in Ron Rash’ bekroonde verhalenbundel Burning Bright. Zijn personages komen klem te zitten tussen hun oude manier van leven en de bank die hun spullen weghaalt; hun methgebruikende zoon; de parkwachters die niet toestaan dat ze ginseng kweken op het land dat jarenlang van hun familie was, maar nu een natuurreservaat in handen van de staat.

    Misschien wel het mooiste verhaal vind ik dat van de man die als eerste uit zijn familie naar een college ging. Een vooruitgang in de ogen van de wereld, maar hij is blij als hij hout kan hakken – wat hij mist is het tactiele werk van zijn voorgangers: de aarde heeft voor hem geen betekenis meer. Echt thuis hoort hij niet in de nette rijtjeshuizen waar hij terechtgekomen is en als hij op een nacht een uil hoort roepen, is hij ervan overtuigd dat het een corpse bird is, een vogel die de dood aankondigt. Wanneer de dochter van zijn buren inderdaad ziek blijkt te zijn, botsen Boyds twee werelden met verstrekkende gevolgen.

    Ron Rash is gaan schrijven door zijn grootvader, die hem de geïllustreerde verhalen van dr. Seuss steeds anders ‘voorlas’, omdat hij de letters die er eigenlijk stonden niet kon lezen. Het is een mooie reminder: schrijven begint uiteindelijk altijd met de magie van de verbeelding. Pas daarna komt de techniek om je verhalen zo rijk en vol te maken als die van Ron Rash.


    Eerdere berichten