• Ian McEwan on Writing and Doubt

    “Writing is almost like an extenuation of doubt. There is something profoundly foolish about sitting at a desk, conversing with these ghosts on the basis that other people will take you seriously. And some days it goes swimmingly and other days the same pages that mildly impressed you, turn to ashes. So the process of writing any novel is trying to get the balance of all those days, the good days and the defeat, the worst days. I can’t imagine anyone caring about fiction not feeling always this nagging sense.”

    Want to hear more? Listen to the entire interview at https://www.theguardian.com/books/audio/2016/sep/02/ian-mcewan-on-his-novel-nutshell-books-podcast


  • The Irish Times reviews “The Boy”

    Dangerous anger

    “Also from the Netherlands is Wytske Versteeg’s fraught, articulate second novel, The Boy, translated by Sarah Welling (Hoperoad, £10). When the body of her adopted son is discovered on a beach, the narrator, a psychiatrist, is driven out of her coldly ordered mind with grief and falls prey to a dangerous anger. Intent on revenge, she tracks down the teacher who appears to be responsible.
    Through the voice of the mother, skilfully moving from first to second person, Versteeg has created a character as old as literature. It is difficult to like her – “I was good at my job, but I wasn’t the understanding friend my patients liked to see in me . . . other people’s problems were rather like heavy rain outside the window” – yet we are in awe of her fury and the remorse which causes her to admit that she barely knew the boy who had become her son and gradually evolved into an estranged and troubled teenager. “I lost him . . . maybe long before I even noticed.”
    Her quest destroys her relationship and brings her to Bulgaria and to Hannah, the hapless drama teacher, already possessed by multiple demons.
    While the mother’s psyche is indeed dark as she closes in on her prey, the teacher’s story is unexpectedly sympathetic, culminating in a helpless “I only wanted to help him”.
    Although it is irritating to note that “different to” rather than “different from” is used throughout, this is a powerful and convincing study of how the real victims of death are often the living left behind.

    Eileen Battersby is Literary Correspondent. Her debut novel, Teethmarks on my Tongue, is published by Dalkey Archive Press (€19.50)”

    http://www.irishtimes.com/culture/books/translations-bring-to-light-dutch-women-writers-from-different-eras-1.2850612


  • Constructing a novel

    “The great difficulty of constructing a novel is that one has to maintain, at the same time, two radically different perspectives: the first that of the entirety, the book as it will be remembered by a reader who has long since finished it (and what a difficult point of view this is to adjudge, requiring an act of projection not only across space, but time), and the second, that of the thousand minutiae - details of place, expression, smell, nuance - which proliferate in this ocean of story, yet seem always to be swimming off in the wrong direction, leading you toward dead regions, or even worse, regions that prove to be far more lively than those to the exploration of which you have committed yourself. Process, in other words, begets unexpected (and not always pleasant) discoveries, and the ‘theme’ turns out to be not the thing with which you began, but the thing with which you end.”

    David Leavitt, Martin Bauman; a novel about love, literature and lying. Abacus, 2001, p 206.


  • De kunst van niet weten

    Donald Barthelme was een van de meest vernieuwende Amerikaanse schrijvers. In ‘Not-knowing: essays and interviews’ schrijft hij over alles wat hem bezighoudt, van film tot architectuur, maar vooral ook over taal en over schrijven. Anders dan we soms geneigd zijn te denken geven beperkingen juist voedsel aan ons denken. En schrijven is de kunst van het omgaan met niet-weten.

    “Style enables us to speak, to imagine again.”

    “Style is not much a matter of choice. . . . Rather it is both a response to constraint and a seizing of opportunity. Very often a constraint is an opportunity.”

    “The writer is one who, embarking upon a task, does not know what to do. . . .Writing is a process of dealing with not-knowing, a forcing of what and how. We have all heard novelists testify to the fact that, beginning a new book, they are utterly baffled as to how to proceed, what should be written and how it might be written, even though they’ve done a dozen. At best there’s a slender intuition, not much greater than an itch. The anxiety attached to this situation is not inconsiderable.”


  • Literatuur, leven en de single trick

    “There’s no such thing as a single trick that lets you do anything. I think that’s partly what the whole of literature is about, what the human striving is about. There is no golden rule, there is no one size fits all, there is no answer to the hardest question. It’s just impossible. You are consistently trying to make sense. (…) And some days it’s as simple as 99 pence for two ice lollies. That can feel like magic, if it comes at the right moment. Sometimes it’s doing the washing up and you make a bubble with your hands. And it doesn’t burst for a whole ten seconds.”

    Janice Galloway, auteur van de roman The Trick Is To Keep Breathing.


  • Bedrog

    In het verhaal Tristram en Isolde van Michele Roberts vertelt de titel je onmiddellijk dat het hier gaat over een gedoemde liefde.
    ‘We kwamen later terug dan verwacht’, begint de verteller, maar gelukkig had iemand de flat volledig verzorgd achtergelaten: de koelkast vol met groente, melk en wijn, de woonkamer schoongemaakt, en een stapel gestreken lakens in de kast. Verder is het appartement leeg: ‘we zouden allebei groter moeten groeien om het op te vullen’.

    De lezer is argeloos. Hij laat zich graag bedriegen en als hij niet weet wie er aan het woord is, gelooft hij dat wat het meest voor de hand ligt. Aanwijzingen dat het misschien niet zo simpel ligt, worden snel terzijde geschoven, als ze al worden opgemerkt. Dus als de vertelster, nog altijd op de eerste pagina van het verhaal, meldt dat ze geen wijn lust, zien we daar niets vreemds aan. En waarom zouden we ook? Er zijn genoeg mensen die niet van alcohol houden. De vertelster drinkt overigens toch, omdat het niet belangrijk is dat ze niet van wijn houdt; wat ertoe doet, is een slok uit zijn glas te mogen nemen. Goed dan: een obsessieve liefde, en ook tijdens een scène in het bos blijven we geloven dat het daarom gaat, twee volwassenen en een liefde die niet mag bestaan.

    Pas aan het eind van het verhaal blijkt wie we werkelijk hebben gezien: een vader en zijn dochter, een paar dagen samen omdat de moeder net een baby heeft gekregen. Onmiddellijk is het opgeruimde appartement verklaard, maar ook: de liefde nog veel tragischer geworden. Want we hadden, als lezers, het onstuimige, wilde gevoel van de vertelster niet naar waarde kunnen schatten, als we onmiddellijk hadden geweten dat het een kind was dat sprak. We geloven, tenslotte, graag wat voor de hand ligt – maak daar als schrijver gebruik van.


  • Burning Bright

    Wat al verdween of nog aan het verdwijnen is, daar draait het om in Ron Rash’ bekroonde verhalenbundel Burning Bright. Zijn personages komen klem te zitten tussen hun oude manier van leven en de bank die hun spullen weghaalt; hun methgebruikende zoon; de parkwachters die niet toestaan dat ze ginseng kweken op het land dat jarenlang van hun familie was, maar nu een natuurreservaat in handen van de staat.

    Misschien wel het mooiste verhaal vind ik dat van de man die als eerste uit zijn familie naar een college ging. Een vooruitgang in de ogen van de wereld, maar hij is blij als hij hout kan hakken – wat hij mist is het tactiele werk van zijn voorgangers: de aarde heeft voor hem geen betekenis meer. Echt thuis hoort hij niet in de nette rijtjeshuizen waar hij terechtgekomen is en als hij op een nacht een uil hoort roepen, is hij ervan overtuigd dat het een corpse bird is, een vogel die de dood aankondigt. Wanneer de dochter van zijn buren inderdaad ziek blijkt te zijn, botsen Boyds twee werelden met verstrekkende gevolgen.

    Ron Rash is gaan schrijven door zijn grootvader, die hem de geïllustreerde verhalen van dr. Seuss steeds anders ‘voorlas’, omdat hij de letters die er eigenlijk stonden niet kon lezen. Het is een mooie reminder: schrijven begint uiteindelijk altijd met de magie van de verbeelding. Pas daarna komt de techniek om je verhalen zo rijk en vol te maken als die van Ron Rash.


  • Arabisch Spreekwoord

    Een boek is een tuin die je bij je kunt dragen.


  • Hij had een bril maar droeg hem nooit

    Hij had een bril maar droeg hem nooit, hoewel de toestand van zijn ogen, volgens de laatste opticien die hij sprak, zorgwekkend was. Hij vond het prettig om de wereld op veilige afstand te houden; door zijn brillenglazen bezien was alles zo opdringerig en te dichtbij.
    ‘Knippert u wel met uw ogen?’, had de opticien gevraagd, en hij haalde zijn schouders op.
    De opticien had hem toen voorgedaan hoe je dat deed, sloot nadrukkelijk zijn ogen als een kind dat verstoppertje speelt.
    In de tussentijd had hij de zaak verlaten.


  • Kikkers

    Haar hele huis stond vol met kikkers. Iemand was er mee begonnen, haar kikkers te geven voor haar verjaardag en daarna volgden anderen en toen was het plotseling een verzameling en dacht iedereen dat ze van die dingen hield. Nu staarden ze haar aan, stompzinnig, vanuit alle hoeken van de kamer.


    Eerdere berichten